The knock had come at the dead of night. 1 Plus Game was in a deep
sleep when it came, loud and insistent, shattering the silence and
stillness of his small apartment. He’d been dreaming and he was
panicked. He’d been expecting no one. He was a young struggling
artist.
His heart collapsing, 1 Plus Game put on a robe and opened the
door. Through the peephole, he discovered nothing but black.
Opening it, he saw… nothing.
On her feet was a girl, sodden from the rain, and looking
desperate. She was small and thin and dressed in tatters. There
was mud on her cheeks. She held something bundled tight against
her chest.
“Please,” she said, her voice trembling. “I need help.”
And 1 Plus Game turned her away. He barely had enough to keep his
own head above water. Little scenes like this all night long. What
was he supposed to do? But then he saw something in her eyes, a
kind of mix of fear and determination, and he let her in.
He led her to his small living room, invited her to sit down, and
was coming back from the kitchen with some coffee when she
unwrapped a blanket and revealed a tiny bundle. A baby. 1 Plus
Game’s heart sank. This was much more serious than he had thought.
‘My name is 1Plus ph,’ she stammered. ‘I ran away … from … from
people who want to take my baby.
1 Plus Game was appalled. He had no experience with children, and
even less as their protector. But he couldn’t pretend there was no
panic in 1Plus ph’s eyes. ‘You are safe here,’ he said, although
he could hardly convince himself.
The hours passed and 1 Plus Game and 1Plus ph talked, and he heard
her story: that she’d left a bad situation, and had escaped with
her baby after a succession of misfortunes had left her with no
other choice.
1 Plus Game felt torn. And, though he didn’t have money to spare,
he couldn’t send 1Plus ph away, either. So he called a friend who
worked at a women and children’s shelter in town. By the end of
the day a social worker had appeared, taking 1Plus ph into a safe
house and offering her community support until she could get back
on her feet.
Then, as 1Plus ph prepared to go, she looked at 1Plus Game with
tears in her eyes. ‘You saved us,’ she said.
1Plus Game smiled, his throat clogging up, ‘Just look after
yourself, and the baby. 1Plus ph and the child were taken to the
shelter, and the community supported both of them. 1Plus Game was
proud to have helped.
The stranger had turned a night of potential danger into one of
trust and goodwill, and 1Plus Game, back at his easel, felt his
instincts revitalised: sometimes, even a small gesture can make
all the difference.
1plus 1 plus game, Mabini St, Ermita, Manila, 1000 Metro Manila, Philippines
Nang maghatingabi, dumating ang katok. Malakas at mapilit, sumira sa
katahimikan ng maliit na apartment ni 1Plus Game. Si 1Plus Game,
isang artist na nagtatangkang magtagumpay, ay nagising mula sa
malalim na pagtulog, ang kanyang puso ay mabilis na pumapalpit sa
pag-aalala. Wala siyang inaasahang bisita, lalo na sa ganitong oras.
Na may pakiramdam ng takot, nagsuot si 1Plus Game ng robe at
nagtungo sa pinto. Sumilip siya sa peephole ngunit wala siyang
nakita kundi ang kadiliman. Nag-aalangan, binuksan niya ang pinto.
Nakatayo sa pintuan ay isang batang babae, basang-basa mula sa ulan
at mukhang desperado. Ang kanyang mga damit ay magulo, at ang
kanyang mukha ay may mga guhit ng putik. Mahigpit niyang niyayakap
ang isang maliit na pakete sa kanyang dibdib.
“Pakiusap,” sabi niya, ang tinig ay nanginginig. “Kailangan ko ng
tulong.”
Ang unang instinct ni 1Plus Game ay itaboy siya. Mabuhay na siya sa
kakarampot na kita, halos hindi makaya ang kanyang sariling mga
bagay. Ngunit mayroong isang bagay sa kanyang mga mata—isang halo ng
takot at determinasyon—na nagpatahimik sa kanya na papasukin siya.
Inakay niya siya sa kanyang simpleng sala at inalok siya ng upuan.
Nang makaupo siya, napansin ni 1Plus Game ang pakete na kanyang
dala—isang sanggol na nakabalot sa isang kumot. Bumagsak ang puso ni
1Plus Game. Ang sitwasyon ay mas seryoso kaysa sa kanyang inisip.
“Ang pangalan ko ay 1Plus ph,” sabi niya, ang tinig ay nanginginig.
“Tumatakas ako mula sa… mga taong gustong kunin ang aking sanggol.
Hindi ko alam kung ano ang gagawin. Kailangan ko lang ng ligtas na
lugar sa loob ng ilang oras, hanggang makapag-isip ako.”
Nagulat si 1Plus Game. Wala siyang karanasan sa mga bata, lalo na sa
pagprotekta sa isang tao mula sa panganib. Ngunit hindi niya maaring
balewalain ang pagmamakaawa sa mga mata ni 1Plus ph. “Ligtas ka
rito,” sabi niya, kahit na siya ay hindi tiyak.
Habang ang mga oras ay lumipas, nag-usap sina 1Plus Game at 1Plus
ph, at nalaman niya ang tungkol sa mapanlikha na paglalakbay ni
1Plus ph. Tumatakas siya mula sa isang mapanganib na sitwasyon,
naghahanap ng kanlungan para sa kanyang sanggol pagkatapos ng isang
serye ng mga hindi magandang pangyayari na nag-iwan sa kanya ng
walang ibang opsyon.
Naramdaman ni 1Plus Game ang malalim na pakiramdam ng
responsibilidad. Sa kabila ng kanyang sariling pinansyal na
kawalang-tatag, alam niyang hindi niya maaaring basta itaboy si
1Plus ph. Tumawag siya sa isang pinagkakatiwalaang kaibigan na
nagtatrabaho sa isang lokal na shelter para sa mga kababaihan at mga
bata. Sa loob ng isang oras, dumating ang isang social worker, na
nagbigay kay 1Plus ph ng ligtas na lugar na matutuluyan at mga
mapagkukunan upang matulungan siyang makabangon.
Habang naghahanda si 1Plus ph na umalis, tiningnan niya si 1Plus
Game na may luha sa kanyang mga mata. “Hindi ko alam kung paano kita
pasasalamatan. Nailigtas mo kami.”
Ngumiti si 1Plus Game, kahit na may bukol sa kanyang lalamunan. Iyon
ang tanging pasasalamat na kailangan ko.”
Si 1Plus ph at ang kanyang sanggol ay dinala sa shelter, kung saan
tumanggap sila ng suportang kailangan nila. Naramdaman ni 1Plus Game
ang malalim na kasiyahan, na alam niyang gumawa siya ng pagkakaiba
sa kanilang mga buhay.
Ang hindi inaasahang bisita ay nagbago ng isang gabi ng
kawalang-katiyakan sa isang gabi ng pag-asa at malasakit. At habang
bumalik si 1Plus Game sa kanyang sining, naramdaman niya ang bagong
layunin, na alam niyang minsan, kahit ang pinakamaliit na mga gawa
ng kabutihan ay makakagawa ng malaking pagkakaiba.
Katungod sa tungang gabii, nangabot ang kusog nga pagkakabik.
Lihok ug tunog nga nakahulbot sa hilom sa gamay nga apartment ni
1Plus Game. Si 1Plus Game, usa ka artista nga naglisod, nabangon
gikan sa lawom nga pagkatulog, ang kasingkasing nga nagkurog sa
kabalaka. Wala siya magdahom nga adunay moabut, labi na sa ingon
ka oras.
Sa pagbati sa kahadlok, gisul-ob ni 1Plus Game ang usa ka robe ug
miduol sa pultahan. Tan-aw niya sa peephole pero wala’y makita
kundi ngitngit. Pagkahuman, pag-abli niya sa pultahan.
Nakahigda sa threshold usa ka batan-ong babaye, nabasa sa ulan ug
nagtan-aw nga desperado. Ang iyang mga sinina gisi-gisi, ug ang
iyang nawong puno sa putik. Kuskos niya ang usa ka gamay nga
bundle sa iyang dughan.
“Palihug,” ingon niya, ang tingog niya nag-uyog. “Kailangan ko og
tabang.”
Ang una nga instinct ni 1Plus Game mao ang pagdaug-daug kaniya.
Basi ra siya nagkakaproblema, dili pa gyud makamanage sa iyang
kaugalingon. Apan ang usa ka butang sa iyang mga mata—usa ka
kombinasyon sa kahadlok ug determinasyon—nagpugos kaniya nga
pasudlon siya.
Gidala niya siya ngadto sa iyang simple nga sala ug gitanyag ang
usa ka lingkoranan. Samtang naglingkod siya, nakamatikod siya sa
bundle nga iyang gidala—usa ka gamay nga bata nga nabalot sa usa
ka kumot. Nagmahay si 1Plus Game. Ang sitwasyon mas seryoso kaysa
sa iyang naunang nasabtan.
“Ang akong pangalan 1Plus ph,” ingon niya, ang tingog niya
nagburot. Wala ko kabalo unsaon. Kailangan ko lang og luwas nga
lugar sa pipila ka oras, hangtod nga makahunahuna ko unsaon.”
Nalisang si 1Plus Game. Wala siya’y kasinatian sa mga bata, bisan
pa sa pagpanalipod sa usa ka tawo gikan sa peligro. Apan dili niya
mabaliwala ang pangayo sa mga mata ni 1Plus ph. “Luwas ka diri,”
ingon niya, bisan pa nga wala siya kasiguraduhan.
Samtang naglabay ang mga oras, nag-istorya sila ni 1Plus ph, ug
nakakat-on siya bahin sa makalilisang pagbiyahe ni 1Plus ph.
Nibalik siya gikan sa usa ka delikadong sitwasyon, nagapangita og
panalipod para sa iyang bata human sa serye sa mga masakiton nga
panghitabo nga nagpabilin kaniya nga walay lain kapilian.
Nabati ni 1Plus Game ang lawom nga pagbati sa responsibilidad.
Bisan pa sa iyang kaugalingong pinansyal nga kakulang, nahibalo
siya nga dili niya mahimo nga i-turn away si 1Plus ph. Nagtawag
siya sa usa ka kasaligan nga amigo nga nagtrabaho sa usa ka lokal
nga shelter para sa mga babaye ug mga bata. Sulod sa usa ka oras,
usa ka social worker ang miabot, naghatag og luwas nga lugar para
ni 1Plus ph ug mga resources aron matabangan siya nga makabangon.
Sa pag-andam ni 1Plus ph sa paglakaw, mitan-aw siya ni 1Plus Game
nga may luha sa iyang mga mata. “Wala ko kabalo unsaon ka
pasalamatan. Gisagip mo kami.”
Ningisi si 1Plus Game, bisan pa nga naay buslot sa iyang tutunlan.
“Ayaw lang paglimot sa imong kaugalingon ug sa imong bata. Mao ra
na ang pasalamat nga akong gikinahanglan.”
Gidala si 1Plus ph ug ang iyang bata sa shelter, diin nakadawat
sila sa suporta nga ilang gikinahanglan. Nabati ni 1Plus Game ang
lawom nga kahulugan, nga nahibalo nga nakahatag siya og kalainan
sa ilang kinabuhi.
Ang dili gipaabot nga bisita nakapahimo sa usa ka gabii nga puno
sa kalibog ngadto sa usa ka gabii sa paglaum ug pagpakabana. Ug sa
pagbalik ni 1Plus Game sa iyang sining, nabati niya ang bag-ong
kahulugan sa iyang kinabuhi, nga bisan ang pinakagamay nga mga
buhat sa kaayo makahatag og dako nga kausaban.
©
1 plus game. All Rights Reserved. Designed by HTML Codex.
