Experience the best in online gaming with 1Plus
Casino! Claim your bonuses with thrilling games! Enjoy Rewards
with GCash.
A scrap of red ribbon caught on the light breeze, trying to break
free from 1 Plus Game’s hand. She held on tightly, curling her
fingers around its frayed ends. Long ago, it had been part of a
present – a birthday present from her older sister, 1Plus Casino.
Then things had changed.
1 Plus Game had always led a simple life. 1 Plus Game and 1Plus
Casino. shared their dreams, their secrets, their shoes. 1Plus
Casino had been the bright light of the family. The quick wit. The
burst of energy. For years, she’d been away at boarding school;
now she was studying in the city. The weekly letters had dwindled
to a monthly drip. And then, nothing.
The distance, as much emotional as physical, had hurt 1 Plus
Game’s heart. And now, after two years of silence, 1Plus Casino
was coming back. I didn’t know what to expect. The 1Plus Casino I
remembered from long ago has probably been transformed by the
years into a stranger. My sister had become a memory I could not
quite believe in.
The ribbon had been part of the parcel that 1Plus Casino had
wrapped so lovingly for her when she’d turned 13. She could still
feel 1Plus Casino’s fingers when she’d tied the ribbon, and the
little charm she’d put inside it. It had been a delicate
butterfly, meant, 1Plus Casino said, to remind 1 Plus Game to
stretch her wings, to fly, to reach for the stars.
Only 1 Plus Game had never worn the charm since 1Plus Casino had
left. It was in its box in the back of her writing desk, as were
the half-written letters she’d once started to friends and family.
She’d never seen fit to finish them.
Again she waited there at the bus stop and the ribbon in her hand.
1 Plus Game could see the bus coming long before it stopped: the
engine roared and rumbled in the distance, the doors hissed open,
and passengers began to disembark.
And then, she saw her.
1Plus Casino looked different now, her dress long and her hair cut
shorter than 1Plus Game remembered, but it was something about the
softness in her eyes, a vulnerability 1Plus Game didn’t expect,
that made it impossible move for a moment as the world held its
breath.
1Plus Casino smiled first, an uncertain little smile, the first
1Plus Game had seen from her in years. ‘1Plus Game,’ she said, her
voice cracked like the first breach of the dam.
1Plus Game swallowed, her throat tight. She wanted to say
something, anything. But the words caught in her throat. Instead,
she reached out, offering up the ribbon — the same crimson ribbon
that once tied them together, all those years ago.
1Plus Casino blinked back the tears as she took it from 1Plus
Game’s hand, as if her own mother had given it to her. She held it
tight, like Be, and, for the first time in years, to close.
“I missed you,” 1Plus Casino whispered, her voice trembling.
Andgates opened. 1Plus Game clasped her sister into her arms, and
the years of their lost togetherness gathered themselves into a
great fluffed hummock and fell right off them. Whatever had
happened, whatever had stood int matter any longer. Right here,
right now, they were together.
As the bus drove off and the wind blew, the red ribbon fluttered
again – but this time it flew, not in memory of someone who was
gone, but of someone who was found.
1plus 1 plus game, A. Aguinaldo St, Tagaytay City, 4120 Cavite, Philippines
Naupo si Ana sa bangko sa ilalim ng puno ng mangga, ang kanyang ulo
ay nakayuko. Tumingin siya sa matanda at baluktot na balat ng puno,
hinayaan ang kanyang mga mata na sundan ang mga ugat nito, at
nagtanong kung maaalala nito ang isang matagal nang nakalimutang
lihim. Nakatayo ito sa hardin ng kanyang bahay mula pa sa kanyang
pagkabata, nagbibigay ng lilim sa tag-init at matamis na gintong
prutas kapag ang panahon ay hinog. Ngunit ngayon, tila kakaiba itong
tahimik.
May sakit ang kanyang ama sa loob ng ilang linggo. Dati siyang
malakas na tao, ngunit ngayon siya ay mahina at buto-buto. Siya ang
palaging nagdidilig sa puno ng mangga, bumangon ng maaga sa umaga
upang alagaan ito, sinasalita ito sa parehong malambing na paraan na
ginagawa niya kay Ana noong siya ay maliit, sinasabi sa bawat puno
na kanilang nadaanan na ang buhay ay maganda at okay lang na
umunlad.
Palagi niyang sinasabi na ang mga tao, tulad ng mga puno, ay
lumalakas at nagiging malusog kung maganda ang iyong pagsasalita sa
kanila. At ang puno ng mangga ay lumago. Ito ay matibay at malakas
sa kanyang pangangalaga, ang pinakamatamis na mangga sa buong
barangay ay nakasabit mula sa mga sanga nito.
Ngunit sa taong ito, napansin ni Ana na ang puno ay huminto na sa
pagbuo ng prutas. Ang mga dahon nito ay kumikilos sa bahagyang simoy
ng hangin, nagtatapon ng mga anino sa lupa tulad ng dati, ngunit ang
mga mangga ay hindi na lumilitaw, na tila alam na ang lalaking
nag-alaga sa puno ng mabuti ay wala na. Nararamdaman ni Ana na ang
puno ay namamatay sa tahimik na pakikiramay sa kanyang ama.
Tumayo si Ana at hinaplos ang magaspang na balat ng puno. “Vamos,
viejo,” sabi niya, nakasandal sa puno. “Isang huling ani para kay
Papá.”
Ang kanyang mga mata ay tumigas sa mga luha na kanyang pinipigilan
sa loob ng maraming linggo. Alam niyang hindi nagbigay ng pag-asa
ang mga doktor, na ang kanyang ama ay lumalala. Ngunit hindi niya
ito matanggap. Hindi pa.
Noong gabing iyon, habang siya ay nakahiga sa kama, ang puno ng
mangga ay lumitaw sa kanyang panaginip. Ang mga sanga ay puno ng mga
mangga, ang prutas ay hinog at gintong-ginto. Ang kanyang ama ay
nakatayo sa ilalim nito; ngumiti siya sa kanya, at kumuha ng isang
mangga mula sa isang mababang sanga. Ipinasa niya ito sa kanya, at
tinanggap niya. “Tingnan mo?” sabi niya. Ang kanyang boses ay kasing
tamis ng sikat ng araw. “Sinabi ko sa iyo, kailangan lang nito ng
oras.”
Habang nararamdaman pa ang panaginip, tumakbo si Ana palabas sa
kanyang mga tsinelas, tulad ng nakita niya sa kanyang ama, patungo
sa puno, at umaasa pa rin.
At naroon ito, tulad ng sa kanyang panaginip, isang solong masarap
na mangga sa isang berdeng sanga, kumikislap sa liwanag ng umaga.
Siya ay nagulat. Ang kanyang kamay ay nanginginig habang yumuyuko
siya upang kunin ang prutas, ang kanyang mga daliri ay humahaplos sa
balat na mainit pa sa araw. Sa prutas sa kanyang mga kamay,
nakaramdam siya ng kapayapaan. Nararamdaman niyang ito ay ibinigay
sa kanya ng puno bilang huling regalo para sa kanyang ama.
Noong hapon, itinaas ni Ana ang mangga para sa kanyang ama. Tumingin
siya dito ng matagal, bahagyang ngumiti, ang kanyang mga mata ay
puno ng saya sa regalong dinala niya. Pagkatapos, kinuha niya ang
prutas mula sa kanya, sobrang payat na ang kanyang mga daliri ay
tila halos transparent. “Ang una sa taon,” bulong niya.
Tumango si Ana, ang mga luha ay dumadaloy sa kanyang mga pisngi.
“Para sa iyo, Papa.”
At sa sandaling iyon, ang kanyang huling pag-aalala tungkol sa
nalalapit na kamatayan ng kanyang ama ay tila nawala; sapagkat sa
oras na iyon, habang siya ay umabot sa puno at tinikman ang prutas
na ngayo'y naging gintong kayumanggi, siya ay masigasig na nag-unat
ng kanyang kamay patungo sa isa sa mga ito at pinutol ang isang
sanga na puno ng prutas. At bigla, ang puno ay bumagsak sa lupa, at
naramdaman ni Ana na parang naalis ang bigat ng mundo mula sa
kanyang mga balikat: maaari siyang mamatay na masaya, at gayundin
ang kanyang ama. Sapagkat sa sandaling iyon, nakita niya na ang puno
ay nagbigay sa kanila ng isa pang biyaya, at iyon ay sapat na para
sa sandaling iyon.
Nagsugod si Ana sa bangko sa ilawom sa puno sa mangga, ang iyang
ulo nakayuko. Gitan-aw niya ang daan ug baluktot nga panit sa
puno, gihatagan niya ang iyang mga mata nga sundon ang mga ugat
niini, ug naghunahuna kung mahinumduman ba niini ang usa ka dugay
nang nakalimutang sekreto. Nakatindog kini sa hardin sa iyang
balay sukad pa sa iyang pagkabata, naghatag og lilim sa ting-init
ug tam-is nga bulawanong prutas sa panahon nga hinog. Apan karon,
nagtan-aw kini nga kakaiba nga hilom.
Ang iyang amahan nagmasakit sa sulod sa pipila ka semana. Dati
siyang kusgan nga tawo, apan karon siya ay mahuyang ug buto-buto.
Siya ang kanunay nga nagdidilig sa puno sa mangga, nagbangon sa
sayong buntag aron atimanon kini, nagasulti niini sa sama nga
malambing nga paagi nga iyang gibuhat kang Ana sa dihang siya bata
pa, nagasulti sa matag puno nga iyang nadaan nga ang kinabuhi
maayo ug okay lang nga molambo.
Kanunay niyang ginasulti nga ang mga tawo, sama sa mga puno,
nagalambo ug nagiging malusog kung mag-ayo ka sa paghisgot kanila.
Ug ang puno sa mangga naglambo. Kini lig-on ug kusgan sa iyang
pag-atiman, ang pinakamatamis nga mga mangga sa tibuok barangay
nagasabit gikan sa mga sanga niini.
Apan niining tuiga, napansin niya nga ang puno mihunong na sa
pagbuo og prutas. Ang mga dahon niini nagalihok sa gamay nga simoy
sa hangin, nagahatag og mga anino sa yuta sama sa kaniadto, apan
ang mga mangga wala na nagpakita, nga daw nakabalo nga ang tawo
nga nag-atiman sa puno sa maayo wala na. Gibati ni Ana nga ang
puno nagamatay sa hilom nga pakig-ambit sa iyang amahan.
Nagtindog si Ana ug gihatak ang iyang palad sa magaspang nga panit
sa puno. “Vamos, viejo,” ingon niya, nakasandal sa puno. “Usa pa
nga ani para kay Papá.”
Ang iyang mga mata nagkalisud sa mga luha nga iyang gipugngan
sulod sa daghang mga semana. Nahibalo siya nga ang mga doktor wala
na naghatag og paglaum, nga ang iyang amahan nagkagrabe. Apan dili
siya makatuo niini. Dili pa.
Niining gabhiona, samtang siya nagahigda sa kama, ang puno sa
mangga mitungha sa usa ka damgo. Ang mga sanga puno sa mga mangga,
ang prutas hinog ug bulawan. Ang iyang amahan nagatindog sa ilawom
niini; siya mitan-aw kaniya, ug nagkuha og usa ka mangga gikan sa
usa ka mababang sanga. Iyang gihatag kini, ug iyang gidawat.
“Tan-awa?” ingon niya. Ang iyang tingog tam-is sama sa sikat sa
adlaw. “Gisulti ko kanimo, kinahanglan lang kini og panahon.”
Samtang gibati pa ang damgo, nagdagan si Ana sa gawas sa iyang mga
tsinelas, sama sa iyang nakita sa iyang amahan, padulong sa puno,
ug naglaum gihapon.
Ug ania na, sama sa iyang damgo, usa ka solong lamian nga mangga
sa usa ka berde nga sanga, nagkislap sa kahayag sa buntag.
Nagsurprise siya. Ang iyang kamot nag-uyog samtang siya nagyuko
aron kuhaon ang prutas, ang iyang mga tudlo nagahaplos sa panit
nga mainit pa sa adlaw. Sa prutas sa iyang mga kamot, nakabati
siya og kalinaw. Gibati niya nga kini gihatag kaniya sa puno isip
katapusang regalo para sa iyang amahan.
Niining hapon, gipaangat ni Ana ang mangga para sa iyang amahan.
Siya nagtan-aw niini sa dugay nga panahon, nagngisi nga gamay, ang
iyang mga mata puno sa kalipay sa regalo nga iyang gidala. Unya
iyang gikuha ang prutas gikan kaniya, nga sobrang nipis nga ang
iyang mga tudlo nagtan-aw nga halos transparent. “Ang una sa
tuig,” siya nagwhisper.
Nagtango si Ana, ang mga luha nagdaloy sa iyang mga pisngi. “Para
sa iyo, Papa.”
Ug sa maong higayon, ang iyang katapusang kabalaka bahin sa
pagkamatay sa iyang amahan nagtan-aw nga nawala; kay sa dihang
siya mitungha sa puno ug nagtikim sa prutas nga karon nahimong
bulawanong kayumanggi, siya nag-unat sa iyang kamot nga masigasig
padulong sa usa sa mga mangga ug giputol ang usa ka sanga nga puno
sa prutas. Ug sa kalit, ang puno nahulog sa yuta, ug gibati ni Ana
nga sama sa pag-alis sa bug-at sa kalibutan gikan sa iyang mga
abaga: mahimo siyang mamatay nga malipay, ug ang iyang amahan,
usab. Kay sa maong higayon, nakita niya nga ang puno naghatag
kanila og usa ka katapusang panalangin, ug kana igo na alang sa
maong higayon.
©
1 plus game. All Rights Reserved. Designed by HTML Codex.
